Wirus zapalenia wątroby typu C a wrodzone i adaptacyjne odpowiedzi immunologiczne: opowieść o koewolucji i współistnieniu ad 8

Biorąc pod uwagę, że około 50% szympansów potrafi spontanicznie oczyścić HCV (125), nie jest zaskakujące, że 4 na 5 zaszczepionych szympansów oczyściło HCV, w porównaniu z 3 z 5 zaszczepionych szympansami zaszczepionymi. Jednakże wszystkie zaszczepione szympansy z silnymi odpowiedziami komórek T swoistych wobec HCV wykazywały znacznie krótszy czas trwania wiremii i niższe miano HCV niż inne szympansy, a HCV oczyszczono bez podwyższenia ALT, przypominając naturalną ochronę immunologiczną (77, 123, 125). Podobne dane uzyskano u szympansów zaszczepionych plazmidami DNA eksprymującymi HCV E1, E2, rdzeń i NS3, a następnie podskórnie rekombinowanym białkiem (S6) lub zaszczepionym plazmidami DNA kodującymi NS3B NS3B NSVB i białka otoczki, po czym nastąpiło zwiększenie z rekombinowanym adenowirusem (S7). Tak więc, chociaż komórki T specyficzne względem HCV, które nie są w stanie zapobiec zakażeniu HCV po ponownym wprowadzeniu, wydają się łagodzić choroby, pośredniczyć w szybkim usuwaniu HCV i chronić przed rozwojem chronicznej infekcji. Pozostaje określić, jak długo trwają odpowiedzi immunologiczne wywołane przez szczepionkę i czy są skuteczne wobec heterologicznych genotypów HCV. Oprócz limfocytów T, przeciwciała neutralizujące są kluczową cechą skutecznych szczepionek przeciwko wielu wirusom i środkom biernej profilaktyki poekspozycyjnej. Chociaż humoralna odpowiedź immunologiczna wydaje się zawodzić w naturalnym przebiegu zakażenia HCV (60), pozostaje możliwe, że panel przeciwciał można sklonować i zastosować jako profilaktykę po ekspozycji (S8). Zakażenia szympansami HCV można zapobiec poprzez neutralizację in vitro króliczą surowicą hiperimmunizacyjną wzbudzoną przeciwko białku E2 (S9), a przeciwciała wywołane przez szczepionkę modulują poziomy RNA HCV (S10). Ponadto, profilaktyczne leczenie przeciwciałem anty-CD81a u myszy z niedoborem odporności przeszczepionych ludzkimi hepatocytami chroni przed kolejną prowokacją HCV (S11). Opracowanie szczepionek opartych na przeciwciałach pozostaje jednak niezwykle trudne w obliczu mutacji HCV i niedawnych doniesień o bezpośredniej transmisji wirusa HCV in vitro (S12) z komórki do komórki. Rola odpowiedzi immunologicznej w klirensie HCV indukowanym przez terapię Obecne leczenie HCV składa się z pegylowanego IFN i rybawiryny, analogu guanozyny, który zwiększa efekt IFNa i zapobiega późnemu nawrotowi poprzez zwiększenie częstości mutacji HCV w kierunku katastrofy błędu. Utrzymująca się odpowiedź wirusologiczna, zdefiniowana jako niewykrywalny RNA HCV pod koniec leczenia i 6 miesięcy później, osiąga się w 42%. 46% przypadków zakażonych genotypem HCV w 48-tygodniowym cyklu leczenia iw 75%. 95%. przypadków zakażonych rzadziej genotypem 2/3 HCV w 24-tygodniowym cyklu leczenia (S13). Utrzymująca się odpowiedź wirusologiczna jest trwała u ponad 97% pacjentów, nawet w przypadkach z kolejną immunosupresją (S14) i jest związana z ustąpieniem zapalenia wewnątrzwątrobowego i regresji zwłóknienia wątroby. Którzy pacjenci mają odpowiedź wirusologiczną i jaka jest rola wrodzonej i adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej. Odpowiedź wirusologiczna jest przewidziana przez szybki, kilkulogowy spadek poziomu wirusa w pierwszych dniach leczenia. Oprócz pewnych czynników gospodarza (płeć męska, zaawansowany wiek, wzrost wskaźnika masy ciała, chorób współistniejących, afroamerykańskich) i czynników wirusowych (wysokie miano wirusa, genotyp HCV, odnośnik S13), przewlekła aktywacja wrodzonych odpowiedzi immunologicznych (wysokie poziomy białka indukowalnego IFN 10 i innych ISG) przewiduje brak odpowiedzi na leczenie (S13). Odkrycia te sugerują, że maksymalnie podwyższony, ale nieskuteczny ISG nie może być dalej poprawiony przez podawanie egzogennego IFN. Podobnie, przewlekła aktywacja adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej, o czym świadczy zwiększona ekspresja PD-1 na limfocytach, przewiduje niepowodzenie leczenia (S15). Wczesne odtworzenie odpowiedzi komórek T specyficznych wobec HCV nie jest zasadniczym wymogiem dla szybkiego spadku wiremii (S16), a ogólna wigor odpowiedzi limfocytów T swoistych wobec HCV zmniejsza się podczas leczenia, nawet jeśli zainicjowano wcześnie po zakażeniu (74, 80, S17). Wczesna terapia przeciwwirusowa jest jednak w stanie uratować bardzo niewielki podzbiór wielofunkcyjnych komórek T pamięci o aktywności HCV (S18). Nowe terapie w rozwoju klinicznym to środki przeciwwirusowe, które swoiście hamują proteazę NS3 / 4A HCV i polimerazę zależną od RNA NS5B (S19). Potencjalne zahamowanie replikacji HCV wykazano w krótkoterminowych badaniach monoterapeutycznych (S19), ale problemem jest wybór wirusowych mutantów ucieczkowych, z których wiele jest już obecnych u pacjentów wcześniej nieleczonych (S20, S21). Leczenie skojarzone i dodanie glikolu polietylenowego. IFN lub rybawiryny należy ocenić pod kątem poszczególnych leków przeciwwirusowych i populacji pacjentów
[więcej w: okulistyka ceglana katowice, tomografia komputerowa gdynia, czy pasujemy do siebie test ]
[patrz też: tomografia komputerowa gdynia, testy z pierwszej pomocy, szpital na szaserów warszawa ]