Kumulacja miozyny i miopatia mięśni poprzecznie prążkowanych wynikają z utraty palca 1 i 3 mięśnia cd

Anty-GAPDH zastosowano jako kontrolę. (D) Mikroskopia elektronowa przekrojów podłużnych (lewy górny i dolny) i krzyżowy (górny prawy i środkowy) mięśnia płaszczkowatego wykazała nagromadzenie materiału ziarnistego i nierozwiązane miozyny w miofibrach DKO. Strzałki wskazują mitochondria. Kropkowane linie wskazują na oddzielenie wewnętrznego rdzenia miofiber (poniżej linii) od gromadzącej się miozyny (powyżej linii). Środkowy panel pokazuje powiększenie obszaru w polu w prawym górnym rogu. Read more „Kumulacja miozyny i miopatia mięśni poprzecznie prążkowanych wynikają z utraty palca 1 i 3 mięśnia cd”

Dryf antygenowy jako mechanizm unikania guza niszczenia przez limfocyty T cytolityczne

Stwierdzono, że mutacje w wirusowych antygenowych epitopach lub dryfach antygenowych umożliwiają wirusom unikanie rozpoznawania zarówno przez limfocyty Ab i T. Nie jest jednak jasne, czy komórki nowotworowe mogą uniknąć rozpoznania immunologicznego poprzez dryf antygenowy. Tutaj pokazujemy, że terapia adopcyjna z zarówno monoklonalnymi, jak i poliklonalnymi transgenicznymi CTL, specyficznymi dla naturalnego antygenu nowotworowego, P1A, wybiera wiele mutacji w antygenowym epitopie P1A. Mutacje te poważnie zmniejszają rozpoznawanie antygenu nowotworowego przez komórki T za pomocą różnych mechanizmów, w tym modulacji oddziaływania MHC: peptyd i wiązania TCR z kompleksem peptydów MHC: peptyd. Wyniki te dostarczają pierwszych dowodów na unikanie guza w rozpoznawaniu komórek T przez dryf antygenowy, a zatem mają ważne implikacje dla strategii immunoterapii nowotworów. Read more „Dryf antygenowy jako mechanizm unikania guza niszczenia przez limfocyty T cytolityczne”

Dryf antygenowy jako mechanizm unikania guza niszczenia przez limfocyty T cytolityczne ad 9

Na przykład mutacja w P6 zmniejsza wiązanie o mniej niż czterokrotne, ale zmniejsza aktywność peptydu w indukowaniu proliferacji i cytolizy o ponad 10 000 razy. Fakt, że umiarkowana różnica w zachłanności interakcji TCR-ligand ma drastyczny wpływ na konsekwencję rozpoznawania limfocytów T, został szczegółowo opisany i omówiony (31). Po drugie, i bardziej nieoczekiwanie, natężenie MHC: wiązanie peptydu z TCR nie zawsze dobrze koreluje z funkcją biologiczną peptydu. Zatem H-2Ld: P1A (7P) wiąże się znacznie mniej wydajnie niż H-2Ld: P1A (6R) ma, ale to P1A (7P), nie P1A (6R), może indukować proliferację komórek T. Jednym z możliwych wyjaśnień jest wyższa siła P1A (7P) w wiązaniu H-2Ld. Read more „Dryf antygenowy jako mechanizm unikania guza niszczenia przez limfocyty T cytolityczne ad 9”